Dit wordt trouwens nergens verzwegen. Wie bij Aldi of Lidl zijn inkopen doet, weet dat er geen uitgebreid gamma staat uitgestald, en geen dure merken. EasyJet of Ryanair steken het niet onder stoelen of banken dat ze moeilijkere vertrekuren voorstellen, afgelegen luchthavens en een Spartaanse service. Renault die een Logan voor €7.500 verkoopt, vertelt meteen dat er geen stuurbekrachtiging is inbegrepen.

Niemand die hierover zeurt of teleurgesteld is want de spelregels zijn gekend: het financieel voordeel primeert. TVLowCost vereist eveneens opofferingen: geen prime time, geen peperdure productiehuizen...
maar boven alles een focus op het product, de toegevoegde waarde, de redenen om het te kopen!

“Low cost “ is een business model dat stoelt op een aantal specifieke benaderingen van het vak: kleinere teams, beperkt gamma, eenvoudige kantoren. Dit alles met het oog op een grotere doeltreffendheid in het voordeel van de klant. Nochtans worden de medewerkers naar behoren betaald en presteren ze normale uren. Je zou bijna durven te stellen dat de mensen die in “Low Cost” bedrijven werken over bijzondere talenten beschikken en uiterst bedreven zijn. Hoe zou bijvoorbeeld een discounter lage prijzen en kwaliteit kunnen voorstellen, had hij geen ervaren aankopers?

Iedereen kan andere oplossingen vinden, nog efficiëntere om goedkoper te verkopen zonder verlies te maken. Het is een kwestie van willen. Maar hier wringt het schoentje.

De creatieven van een reclamebureau willen persoonlijk scoren met prestigieuze maar kostelijke films. Op het podium van het reclamefestival in Cannes staan, is voor hen het nirwana. De onkosten van dergelijke reclamebureaus swingen uiteraard de pan uit en ondertussen iedereen maar klagen over de crisis in de sector. De reclamewereld blijft maar dromen tegen alle logica in. Want de wereld van de adverteerders is drastisch veranderd. Zij staan onder druk op alle fronten (distributie, prijzen van de derdewereldlanden, strenge en beperkende Europese wetgeving...).